ArtArchitectureDesignPhotoFashion

 

ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΟΝΕΙΡΑ / CHILDREN TOYS, DREAMS / ENFANTS, JOUETS, REVES

 

Μαρία Παπαφίλη, Έκθεση 31 Μαίου - 18 Ιουνίου 2005, Αίθουσα Τέχνης Έκφραση, Αθήνα

Maria Papafili, Exhibition May 31 - June 18 2005, Art Gallery Ekfrasi, Athens, Greece

Maria Papafili, Exposition 31 Mai - 18 Juin 2005, Galerie Ekfrasi, Athθnes, Grθce

 

 

Η ΕΚΘΕΣΗ / THE EXHIBITION / L'EXPOSITION

0_28_melissa.jpg (175304 bytes) 1    

1_kai23_kokkinokaravi.jpg (240044 bytes) 2    3_potetinkyriaki.jpg (171868 bytes) 3    5_taxidi.jpg (222832 bytes) 4   7_afroditi.jpg (223398 bytes) 5    8_ianemeli.jpg (171253 bytes) 6    9_denehohrono.jpg (156904 bytes) 7    

10a_tokitrinoaftokinito.jpg (205665 bytes) 8     10b_togalazioaftokinito.jpg (217222 bytes) 9     11a_tospiti.jpg (207276 bytes) 10  11b_toprasinoaftokinitp.jpg (199999 bytes) 11   12_einaiepikindynaedo.jpg (183475 bytes) 12  13_lyrica.jpg (151936 bytes) 13    

14_plusrien.jpg (146079 bytes) 14    15_oaggelosmou.jpg (242253 bytes) 15   1819_minaggizeistapaidia.jpg (237134 bytes) 16   20b_lambo.jpg (228299 bytes) 17   21a.jpg (245134 bytes) 18   

21b_iliotropio.jpg (190982 bytes) 19    22a_aimemoi.jpg (109100 bytes) 20   24_inifi.jpg (86175 bytes) 21 22b_skepsou.jpg (101516 bytes) 22    25_iparea.jpg (108429 bytes) 23    26_ivendalia.jpg (140980 bytes) 24    27a_odromos.jpg (196164 bytes) 25    

27b_anapolisi.jpg (182426 bytes) 26  29_denexoxrono2.jpg (205741 bytes) 27   3031_okathreptis.jpg (190008 bytes) 28     32_opanos.jpg (128176 bytes) 29    33_silia.jpg (147848 bytes) 30   34_agalia.jpg (160541 bytes) 31

 

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ / THE INVITATION / L'INVITATION

mpexpo200506_invitation_text.jpg (122238 bytes)      mpexpo200506_invitation_photo.jpg (45532 bytes)

Παρακαλώ κάνετε κλίκ επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος / Please click on the images to view them in bigger size. 

Copyright art and photos © Μαρία Παπαφίλη / Maria Papafili

 

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ / VISITORS / VISITEURS

       

          

            mpexpo200506_0091.jpg (58196 bytes)

Παρακαλώ κάνετε κλίκ επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος / Please click on the images to view them in bigger size. 

Copyright art and photos © EURAN, European Art Networks. / Photos by Katerina Kotti 

 

Βιογραφικό / Biography / Biographie: www.euran.com/mariapapafili.htm

_________________________________________________________________________ 

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

 

Η Γενεαλογία μιας Ανανέωσης

Όταν η μορφή εμφανίζεται αναγεννημένη μέσα από τη ζωγραφική, τότε κάτι καλό έχει ήδη συμβεί στο περιεχόμενο της τέχνης. Και όποτε ένα πρόσωπο απεικονιζόμενο βλέπει κατάματα τον ήλιο δίχως αμηχανία ή φόβο μην καεί, τότε και η ζωγραφική ολόκληρη κινείται προς το φως, για να συμπαρασύρει στην αισιοδοξία τη σκιασμένη όψη της ζωής. Και να χωρέσει, στις δύο διαστάσεις της όσα συνήθως δεν χωρεί η διάνοια του ανθρώπου, αναβαθμίζοντας τα μικρά σε μεγάλα, τα ασήμαντα σε σπουδαία, κάνοντας τα όνειρα πραγματικότητες.

Η Μαρία Παπαφίλη διδάχτηκε, καθώς ήταν φυσικό, τους δοκιμασμένους τρόπους «καλής ζωγραφικής συμπεριφοράς», όμως δεν άφησε την τέχνη της να παρασυρθεί στον πρόωρο μαρασμό, προς τον οποίο νομοτελειακά οδηγούν η εμμονή στη συμβατικότητα και το βόλεμα σε έναν αναγνωρίσιμο, παλαιοκατοικημένο και κατά συνέπειαν εξαντλημένο χώρο. Οι φιγούρες της είχαν προβληθεί αρχικά ως προτασσόμενα μέρη μιας ιστορίας που εξελισσόταν στο εσωτερικό, όπου κανείς δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει χωρίς τη στήριξη κάποιου άλλου, παραστάτη ή συμπαραστάτη, συχνά δεσπότη και καταπιεστή, είτε αυτός ήταν μια φυσιογνωμία ζώσα του σπιτιού, είτε απλά εικονιζόμενος πότε σε κάδρο, πότε σε καθρέφτη, δηλαδή σαν εικόνα μέσα στην εικόνα, κατά το πρότυπο της αναγεννησιακής ζωγραφικής. Όμως, δεν έμελλε να μείνουν για πολύ εκεί...

Ο έξω κόσμος περίμενε καρτερικά, προσφέροντας περισσότερο φως, ζωηρότερα χρώματα και πιο δυνατές συγκινήσεις, προκαλούσε την τέχνη σε αναμέτρηση με τη σφύζουσα πραγματικότητα. Μία μία οι φιγούρες της Παπαφίλη ξεμύτιζαν στο παράθυρο, στον εξώστη, για να περάσουν από εκεί στον αυλόγυρο και ύστερα στον δρόμο. Τολμούσαν δηλαδή την έξοδο, τον πρώτο τους περίπατο, εννοείται κοντινό και πάντα επιτηρούμενες, τούτη τη φορά όμως η εποπτεία γινόταν πιο ελαστική, τα πρόσωπα εθίζονταν στην αυτονομία, αποκόβονταν προοδευτικά από τον ασφυκτικό έλεγχο του περίκλειστου και συντηρητικού ζωγραφικού τοπίου. Και αντί να ωριμάζουν και να μαραζώνουν, εκτεθειμένα στη βολική επανάληψη και τη μανιεριστική φθορά, αναζωογονούνταν, γίνονταν όλο και νεαρότερα, κατέληγαν μικρά παιδιά. Η ζωγράφος στρεφόταν προς τη δροσερή ηλικία της ζωής για να ξεπλύνει τον χρωστήρα της στα πεντακάθαρα νερά πηγών.

Και οι πηγές είναι -τι άλλο;- τα παιδιά. Που έκαναν την εμφάνιση τους πρώτα διακριτικά, ως παραπληρωματικά στοιχεία της αφήγησης, κι έπειτα απροσχημάτιστα και μαζικά, για να κυριαρχήσουν εντελώς στο μήκος και το πλάτος της εικόνας, ένα σε κάθε πίνακα, δηλώνοντας ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη της αφήγησης. Αλλά και την αποκλειστικότητα της εκπροσώπησης του κόσμου μας, αφού άλλες φορές ελέγχουν με απόλυτο τρόπο τον καμβά, τείνοντας να εκτοπίσουν οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει αποδομητικά, και άλλες φορές περιβάλλονται μονάχα από αντικείμενα και εμβλήματα μιας ιδεατής πραγματικότητας. Και ο θεατής καλείται να αντιμετωπίσει τούτα τα πρόσωπα, όχι σαν απλές αποτυπώσεις ζωντάνιας, άδολου χαμόγελου ή αφοπλιστικής γκριμάτσας, αλλά, σαν επιθετικά, ανθεκτικότερα στον οργανισμό της τέχνης, κύτταρα, υπάρξεις και σύμβολα ενός καινούργιου, έστω εικονογραφημένου, μέλλοντος, ασφαλώς πιο ελπιδοφόρου. Είναι ακριβώς το σημείο μιας βαρύνουσας καλλιτεχνικής δήλωσης: πως ήρθε ο καιρός να μπολιαστεί η ζωγραφική με αθωότητα.

Ήδη, η ζωγράφος χτίζει παραμυθουπόλεις, μαγικούς παιχνιδότοπους, υπό την αποκλειστική εποπτεία των παιδιών, πλημμυρισμένους από πολύχρωμα σχήματα, και φωτεινά μηνύματα. Ακόμα και ο ήλιος είναι λατρευτικό αντικείμενο, στην Ίδια χρηστική κατηγορία μάλιστα με ένα πουλί, ένα ρόδι, ένα αυτοκινητάκι... η τοπιογραφία ολόκληρη πάλλεται και ξεδιπλώνεται με την ελευθερία μιας ακατανίκητης λευκής μαγείας, τείνοντας να διασπάσει και το πλαίσιο του καμβά, σαν για να συμπεριλάβει κάθε παρατηρητή σε μια πραγματικότητα λυτρωτική, σε έναν ονειρικό μικρόκοσμο, όπου δεν έχουν χώρο οι εφιάλτες, άρα μπορεί να καταφεύγει εκεί η ανθρώπινη ύπαρξη όποτε νιώθει ότι πνίγεται από αμφιβολίες. Και για το ταξίδι αυτό υπάρχει μονοπάτι που μπορείς να το διαβείς, ακολουθώντας με ασφάλεια τις πινελιές που αφήνει πίσω της η Παπαφίλη.

Όλα τούτα δεν θα μπορούσαν να είναι αληθινά, χωρίς ένα περιβάλλον πειστικό, παρουσιασμένο με πλαστική αρτιότητα και καλά οργανωμένη επιτήδευση. Η ζωγράφος χρησιμοποιεί τη γλώσσα του ρεαλισμού, με τρόπο ο οποίος εκτρέπει τις λεπτομέρειες της βασικής προσωπογραφίας σε διασκεδαστικούς εμφατικούς τονισμούς, δίνοντας έμφάση -ιδιαίτερα στα πιο πρόσφατα έργα της- στο κέντρο της σύνθεσης, στον "πυρήνα, Από εκεί και πέρα, αναιρεί περιφερειακά την αυστηρότητα της γραφής, πυκνώνοντας σε αντίβαρο τα συμπληρωματικά στοιχεία του πίνακα, τα απαραίτητα για τη δομή της σύνδεσης και την ολοκλήρωση της ιστορίας. Έτσι, η ανάγνωση γίνεται ένα παιχνίδι, με μηχανισμούς χαλάρωσης όσο πλησιάζει προς το τέλος του. Η Παπαφίλη αποδεικνύει επίσης την ικανότητα της να ανατρέπει την προοπτική και να φωτίζει με ζωηρές χρωματικές εναλλαγές το σκηνικό, κρατώντας σε εξαιρετικά υψηλούς τόνους τόσο το θεματικό, όσο και το θεαματικό της επίτευγμα.

Αισθάνομαι ασφάλεια για το μέλλον της Τέχνης, όταν οι νέοι καλλιτέχνες δημιουργούν ακολουθώντας τη νεότητά τους, ή όταν οι παλαιότεροι εμφανίζονται διαρκώς ανανεωμένοι, κάθε φορά πρωτόβγαλτοι στον κόσμο μας, ο οποίος στα μάτια τους (θα έπρεπε και στα δικά μας) είναι ανεξάντλητος σε καινούργιες εικόνες και έννοιες. Η ζωγράφος Μαρία Παπαφίλη είχε την τόλμη να αφήσει πίσω της τις γκρίζες, για αρκετούς άλλους καλλιτέχνες ασφαλείς, σκιές του ακαδημαϊσμού και να περάσει στα εκτυφλωτικά φώτα και στα ελπιδοφόρα χρώματα.

Αντώνης Μπουλούτζας

 Ο Αντώνης Μπουλούτζας είναι συγγραφέας. Υπήρξε εκδότης των περιοδικών «Εικαστικά» και «ARTI International».  

_____________________________________________________

 

English

ART CRITIC 

 

The genealogy of a renewal

When form appears re-born through painting, then something good has already happened in the content of art. And whenever a face which is depicted looks the sun straight in the eye without perplexity or fear of being burnt, then the whole of painting moves towards the light, to sweep along with it into optimism the overshadowed aspect of life; and to accommodate in two dimensions what normally the mind of man cannot contain, elevating the small into the great, the insignificant into the substantial, making dreams realities.

Maria Papaphili was taught, as was natural, the tried and tested ways of 'good painting behaviour', but she did not allow her art to be dragged down into that premature wasting away to which an insistence on conventionality and nestling in a recognisable, long-inhabited and, consequently, exhausted space deterministically lead. Her figures were originally projected as parts put forward from a story which was evolving within, where no one could exist without the support of another, a helper or comrade, often an overlord and oppressor, whether this figure was a living personality in the house, or simply portrayed sometimes within a frame, sometimes in a mirror, like an image, that is, within the image, on the model of Renaissance painting. But they were not to remain there long ...

The outside world waited patiently, providing more light, livelier colours and stronger emotions, and provoked art into a contest with a pulsating reality. One by one, Papaphili's figures peeped out at the window, on the balcony, and go on from there into the yard, and then into the street. They dared to go out, for their first walk – nearby, it goes without saying, and always under surveillance, but this time the supervision was becoming more lax, the individuals grew accustomed to autonomy, were progressively weaned away from the stifling control of the enclosed and conservative landscape of painting. And instead of maturing and wasting away, exposed to generous repetition and mannerist degeneration, they were revitalised, became ever younger, and ended up as little children. The painter turned towards the cool age of life, to wash out her brush in the pure spring-waters.

And the springs are – what else? – children. These made their appearance discreetly at first, like complementary features of abstraction, and then unabashedly and en masse, to predominate completely the length and breadth of the picture, one in each picture, declaring that they undertake the responsibility for the narration. But they also undertake the exclusivity of the representation of our world, since sometimes they control the canvas in an absolute manner, with a tendency to displace whatever can have a destructuring function, and at others are surrounded only by objects and emblems of a notional reality. And the beholder is called upon to treat these figures not as mere representations of vitality, of an innocent smile or a disarming grimace, but as aggressive, more resilient cells in the organism of art, beings and symbols of a new future, albeit a depiction, undoubtedly more hopeful. It is precisely the point at which a weighty artistic statement is made: that the time has come for innocence to be grafted on to painting. Now, the painter builds story-cities, magical cities of play, under the exclusive supervision of children, flooded with multi-coloured patterns and luminous messages. Even the sun is a cult object, in the same functional category, moreover, as a bird, a pomegranate, a toy car ... the whole painting of the landscape pulsates and unfolds with the freedom of an indomitable white magic, with a tendency to break through the framework of the canvas, as if to include every beholder in a redemptive reality, in a dream microcosm, where there is no room for nightmares, so that human existence can take refuge there whenever it feels that it is being stifled by doubts. And for this journey there is a path which you can take, confidently following the brush-strokes which Papaphili leaves behind.

None of this could be true without a convincing environment, presented with plastic competence and well-organised expertise. The painter uses the language of realism, in a way which diverts the details of the basic portrait-painting into entertaining, emphatic accentuations, lending weight – particularly in her more recent works – to the centre of the composition, the core. From that point on, she eliminates peripherally the austerity of the style, condensing into a countervalence the complementary features of the picture, those necessary for the structure of the composition and the completion of the story. Thus the reading becomes a game, with mechanisms for relaxation as it approaches its end. Papaphili also proves her ability to disrupt the perspective and to illuminate the mise-en-scθne with lively alternations of colour, keeping in exceptionally high tones her achievement both in terms of subject-matter and of spectacle.

I feel confidence in the future of art when young artists create following where their youth leads, or older ones are seen to be constantly renewed, newly emerged each time into our world, which in their eyes (as it should be in ours) is inexhaustible in its new images and meanings. The painter Maria Papaphili has had the daring to leave behind the grey – for other artists, secure – shadows of academicism and to move on to blinding lights and colours filled with hope.

Antonis Bouloutzas

Antonis Bouloutzas is a writer. He has been the publisher of the Greek art magazines Eikastika and ARTI International.  

___________________________________________________

Franηais

CRITIQUE D'ART

  

Gιnιalogie d'un renouvellement

 

Lorsque la forme semble renaξtre ΰ travers la peinture, alors quelque chose de bon est dιjΰ arrivι au contenu de l'art. Et chaque fois qu’un visage reprιsentι regarde le soleil dans les yeux sans perplexitι ou peur de se brϋler, alors la peinture entiθre aussi se met en marche vers la lumiθre pour entraξner ΰ l'optimisme l’aspect ombragι de la vie ; et pour faire entrer dans ses deux dimensions tout ce que la pensιe humaine n’arrive pas ΰ contenir, ιlevant les petites choses en grandes, l’insignifiant en grandiose, transformant les rκves en rιalitιs.

 

On a enseignι ΰ Maria Papafili, comme ιtaient naturels, les maniθres ιprouvιes de "la bonne conduite en peinture" ; cependant elle n'a pas laissι son art aller au dιclin anticipι, vers lequel mθnent la persιvιrance ΰ ce qui est conventionnel et l’accommodement ΰ un espace habitι depuis trop longtemps et par consιquent ιpuisι. Ses personnages avaient initialement ιtι conηus en tant que parties proposιes d'une histoire qui se dιveloppait dans des intιrieurs, oω personne ne pouvait exister sans le soutien d'un autre, accompagnateur ou assistant, souvent despote et oppresseur, que celui-ci soit une physionomie vivante de la maison ou simplement reprιsentιe tantτt dans un cadre, tantτt dans un miroir, c'est-ΰ-dire comme une image dans l'image, selon la norme de la peinture de la renaissance. Cependant, elles ne devaient pas en rester lΰ bien longtemps…

 

Le monde extιrieur attendait patiemment, offrant plus de lumiθre, de couleurs plus vives et ιmotions fortes, en provoquant ainsi l'art ΰ l’affrontement avec la vibrante rιalitι. Les personnages de Papafili pointaient, un ΰ un, le nez ΰ la fenκtre, au balcon, pour passer de lΰ dans la cour et aprθs dans la rue. Ils osaient donc la sortie, leur premiθre promenade, et la surveillance coutumiθre se relachant peu ΰ peu ils s’habituaient ΰ l’autonomie et se coupaient progressivement du contrτle suffoquant du paysage plastique fermι et conservateur. Et au lieu de mϋrir et de pιrir, exposιs ΰ la rιpιtition commode et ΰ la dιtιrioration maniιriste, ils ιtaient ranimιs, rajeunissaient de plus en plus et finissaient par devenir des petits enfants. Le peintre se tournait vers l'βge frais de la vie pour laver son pinceau dans les eaux tout propres des sources.

 

Et ces sources sont - bien sϋr - les enfants. Qui ont fait leur apparition d’abord discrθtement, en tant qu’ιlιments complιmentaires de la narration, et ensuite sans prιtextes et massivement, pour dominer tout ΰ fait la longueur et la largeur de l'image, un dans chaque tableau, en dιclarant qu'ils assument la responsabilitι de la narration. Mais aussi l'exclusivitι de la reprιsentation de notre monde, puisque parfois ils contrτlent de maniθre absolue la toile, en tendant α ιliminer tout ce qui peut fonctionner de maniθre deconstructive et parfois ils sont entourιs seulement par d’objets et d’emblθmes d'une rιalitι idιale. Et le spectateur est appelι ΰ faire face ΰ ces personnes, non pas comme ΰ de simples reprιsentations de vitalitι, de sourires innocents ou de grimaces dιsarmantes mais, comme ΰ des cellules agressives, plus rιsistantes ΰ l'organisme de l'art, des existences et des symboles d'un nouvel avenir, qui mκme seulement imagι, est un avenir porteur d'espoir. Cela est prιcisιment le point d'une dιclaration artistique d’importance : le temps est venu de vacciner la peinture ΰ l’innocence !

 

Dιjΰ, le peintre construit des villes de rκve, lieux de jeux magiques, sous la surveillance exclusive des enfants, inondιs de formes multicolores et de messages lumineux. Mκme le soleil est un objet de culte, autant qu'un oiseau, une grenade, une petite voiture… la topographie entiθre vibre et se dιploie avec la libertι invincible d'une magie blanche, en tendant de casser le cadre de la toile, comme pour envelopper chaque observateur dans une rιalitι libιratrice, dans un microcosme onirique, oω il n’y a pas de place pour les cauchemars, et vers lequel l'existence humaine peut se retourner chaque fois qu’elle se sent envahie par le doute. Pour ce voyage, il existe un sentier que l’on peut emprunter, en suivant en toute sιcuritι les traces de brosse que Maria Papafili laisse derriθre elle.

 

Tout ceci ne pourrait κtre vrai, sans un environnement convaincant, prιsentι avec une plastique entiθre et une construction bien organisιe. Le peintre utilise le langage du rιalisme, d’une maniθre qui dιvie les dιtails du portrait de base aux accentuations emphatiques amusantes, pour mettre l’accent - en particulier dans ses travaux les plus rιcents - au centre de la composition, au «noyau» A partir de lΰ et au-delΰ, elle rιfute dans la pιriphιrie la sιvιritι de l'ιcriture, en densifiant en contrepartie les ιlιments supplιmentaires du tableau, qui sont indispensables ΰ la composition du tableau et ΰ l'achθvement de l'histoire. Ainsi, la lecture devient un jeu, avec des mιcanismes de dιtente en s’approchant vers sa fin. Papafili prouve ιgalement qu’elle a la capacitι de renverser la perspective et d’ιclairer avec des alternances chromatiques vives le dιcor, en prιservant dans des tons exceptionnellement ιlevιs aussi bien le thθme, que son accomplissement spectaculaire.

 

Je me sens en sιcuritι pour l'avenir de l'Art, lorsque de jeunes artistes crιent en ιcoutant leur jeunesse ou lorsque les plus anciens apparaissent renouvelιs, chaque fois comme des nouveaux venus dans notre monde, qui ΰ leurs yeux (il faudrait que cela soit de mκme ΰ nos yeux) regorge de nouvelles images et de significations. Le peintre Maria Papafili a eu l'audace de laisser derriθre elle les ombres grises de l’acadιmisme, celles qui pour beaucoup d’artistes reprιsentent la sιcuritι, pour passer aux lumiθres ιblouissantes et aux couleurs porteuses d'espoir.

 

Antonis Bouloutzas

 

 

 

Monsieur Antonis Bouloutzas est un ιcrivain. Il a ιtι l’ιditeur des revues d’art grecques «Arts plastiques" et "ARTI International".

 

___________________________________________________________________________________________________________________

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΦΙΛΗ, ΑΘΗΝΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2005

 

ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΟΝΕΙΡΑ

Η παιδική ηλικία είναι μια περίοδος κατά την οποία κτίζεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου.  Ειδικότερα στην περίοδο πριν την εφηβεία, το παιδί βρίσκεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση όπου μέσα από εμπειρίες και όνειρα, κυριαρχεί ο αυθορμητισμός το συναίσθημα, ο μιμητισμός, δίχως να έχει οριστικοποιηθεί ο χαρακτήρας του.

Η γλυκιά αθωότητα των μικρών παιδιών, τα γεμάτα περιέργεια μάτια, η προσπάθεια αναγνώρισης, ανάλυσης και κατανόησης του κόσμου, τα παιχνίδια, σύμβολα, μνήμες και υποστηρικτές των παιδιών που τα παίζουν, τοποθετημένα μέσα σε τοπία ελληνικά, ονειρικά, φανταστικά, αποτελούν το θέμα της νέας δουλειάς της καλλιτέχνιδας.

Η Μαρία Παπαφίλη, χρησιμοποιώντας τη μέχρι σήμερα εικαστική εμπειρία της, εξελίσσει την τεχνοτροπία της, παίρνοντας μια σχετική απόσταση από την πιστή απεικόνιση που χαρακτήριζε στο παρελθόν το έργο της. Σε αυτή την ζωγραφική, πρόσωπα δοσμένα με έντονα χρώματα, απεικονίζονται συχνά ανεξάρτητα από τούς περιβάλλοντες χώρους, τοπία που παρόλο ότι είναι ονειρικά, δεν χάνουν τίποτε από την πλαστικότητά τους.  

 

Τα έργα της Μαρίας Παπαφίλη παρουσιάζονται από τις 31 Μαίου έως τις 18 Ιουνίου στην Αίθουσα τέχνης ”Έκφραση, Γιάννα Γραμματοπούλου”, Βαλαωρίτου 9Α, Αθήνα, Τηλέφωνο 210.3607598, 
Φάξ:210 3607546 Email: info@ekfrasi-art.gr

 

Χορηγός, διεθνής επικοινωνία: EURAN, European Art Networks. Email: management@euran.com 

Σχετικές σελίδες στο διαδίκτυο: www.euran.com/mariapapafili.htm , www.euran.com/mp_expo200506.htm

 

Φωτογραφίες για δημοσίευση σε έντυπα είναι διαθέσιμες στην αίθουσα τέχνης, καθώς επίσης και στην ιστοσελίδα μας σε ηλεκτρονική μορφή.

Ευχαριστώ.  

Αλέξανδρος Μίμογλου

EURAN, European Art Networks 
Email: management@euran.com
Web Channels:
www.euran.com

 

Διοργάνωση: Αίθουσα τέχνης «εκφραση», Βαλαωρίτου 9Α, 10671, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210 3607598 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΑΠΤΟ ΤΥΠΟ / PHOTOS FOR THE PRESS 

Φωτογραφίες για δημοσιεύσεις σχετιζόμενες αποκλειστικά με την αυτή την έκθεση της καλλιτέχνιδας. 

mariapapafili_afroditi_press.jpg (1596290 bytes)     mariapapafili_melissa_press.jpg (2556745 bytes)

Παρακαλώ κάνετε κλίκ επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος (1.5 MB)

Copyright art and photos © Μαρία Παπαφίλη

__________________________________________________

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ / PRESS-BOOK 

mpexpo200506_figaromadame_200506.jpg (119956 bytes) 1   mpexpo200506_kathimerini_20050529.jpg (161143 bytes) 2   mpexpo200506_apogeymatini_200506531_shor.jpg (101806 bytes) 3     mpexpo200506_eleftherotypia20050531.jpg (192574 bytes) 4   mpexpo200506_tanea_20050531.jpg (106994 bytes) 5   

mpexpo200506_okosmostouependyti_20050604.jpg (153846 bytes) 6   mpexpo200506_axia_20050604_.jpg (156781 bytes)mpexpo200506_tovima-20050604.jpg (139303 bytes) 8    mpexpo200506_ihora_20050605.jpg (92833 bytes) 9    mpexpo200506_tovima_20050609.jpg (193645 bytes) 10   11   mpexpo_200506_ifonitiskorinthias.jpg (107316 bytes) 12   13   14

Παρακαλώ κάνετε κλίκ επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος / Please click on the images to view them in bigger size. 

1. Figaro Madame. 2. Καθημερινή / Kathimerini. 3. Απογευματινή Apogevmatini. 4. Ελευθεροτυπία / Eleftherotypia. 5. Τα Νέα / Ta Nea. 6. Ο Κόσμος του Επενδυτή / O Kosmos Tou Ependyti. 7. Αξία / Axia. 8. Το Βήμα / To Vima. 9. Η Χώρα / I Hora. 10. Το Βήμα / To Vima. 11. Τα Νεα / Ta Nea. 12. Η Φωνή της Κορινθίας / I Foni tis Korinthias. 13. Το Κερδος / To Kerdos. 14. Athens Voice.

___________________

Απο τα Νεα 22/06/2005

"EIKAΣTIKA

Aπό την επιφάνεια στο βάθος
Tρεις αυτόνομες εκθέσεις πιστοποιούν ότι τα εικαστικά μηνύματα είναι συχνά πιο πολύπλοκα, πιο αμφίδρομα και εν τέλει πιο πλούσια απ' όσο δηλώνει ένα πρώτο βλέμμα"

"...Στην έκθεση της Μαρίας Παπαφίλη («Έκφραση») είδαμε ένα στερεότυπο μοτίβο στο πρώτο πλάνο, το γκρο-πλάν μιας γυναικείας νεανικής φιγούρας που κοιτάζει κατάματα τον θεατή, ενώ πίσω της διακρίνονται παιδικότροπα καραβάκια, θάλασσες κ.λπ., σε ένα έντονο, ευχάριστο, χρωματικό περιβάλλον. Ζωγραφική ρεαλιστική αλλά και λυρική. Ωστόσο τα πρώτα αυτά θέματα μας ζητούν σιγά σιγά να «σκαλίσουμε» παρακάτω, αφού το ίδιο το πλάσιμο της φόρμας δηλώνει αγάπη για τα πινέλα και το άπλωμα της χρωματικής ύλης, συνεπώς για την παραδοσιακή ζωγραφική διεργασία, την ηδονή της μορφοπλασίας, σαν εκείνα τα έργα του Γ. Μόραλη τα χρόνια 1955-1960. Αυτό το μήνυμα κυριαρχεί ακόμη και όταν το μάτι φύγει από τους πίνακες. Καταξιωμένη από τα χρόνια της «Ώρας» η ζωγράφος, αλλά με ελλειπτική σχετικά παρουσία, καταθέτει τώρα διεκδικητικά την ώριμη και άξια δουλειά της..."

ΧΑΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ

____________________________________________________________

 

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF, 6.7 ΜΒ (Κάνετε κλίκ εδώ και αποθηκεύσατε στον δίσκο σας το αρχείο) THE EXHIBITION CATALOG IN PDF FORMAT, 6.7 MB (Click here and save the file in your disk) Για αποκλειστικά ιδιωτική χρήση. Αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο με γραπτή άδεια της καλλιτέχνιδας / For strictly personal use. Reproduction permitted only with a written agreement by the artist).