Please click on the images to view them in bigger size.

Copyright art and photos 2001-2013 Thanassis Bakogiorgos



Autobiographical note

Thessaloniki, 2009


I was born in 1942 in Mavromata, a village high in Mount Agrafa of Evritania. Our house, built close to a fir grove, was a stone edifice with painted ceilings and wooden doors carven with folk patterns.

   Ever since I can remember myself I used to paint on anything I could find; on walls, floors and the stone slabs in the courtyard. I used to take clay from a nearby flume to sculpture into heroes of the 1821 revolution. I dreamt of becoming a painter and this wish was so deeply rooted inside me that I knew it would one day become true. My father had gone to America as an immigrant and returned at the outbreak of war in 1940. During the Civil War of 1945-1949, he was killed along with my nineteen year-old brother, Vasilis. And so I was left an orphan at the age of seven, and I owe to my mother that I survived and managed to stand on my own feet with dignity and principles intact. At the age of fourteen, I began sending out sketches to "The House of the Child", a magazine I used to read. I remember waiting with eagerness for the rural postman who came by out village once a week. I will never forget those moments of anticipation and the joy of seeing one οf my sketches printed.

   In 1954 I went to the Karpenisi High School and in 1959 I finished the last year in the Pangrati Night School in Athens. It was there that the editor of the magazine "The House of the Child" greatly supported me by letting me do a few covers. During the daytime I painted sign-boards and taverns and coffee shops for a living. I illustrated the "Youth's Counselor" school encyclopedia by P. Zoumboulakis Editions. I also did caricatures for 2-3 years, and some of them were printed in the Tachydromos, Proto and Theatis magazines. I studied Stage Design and Decoration in the Athens School of Fine Arts for two years, under V. Vassiliadis. In 1963 I held my first exhibition in the Athens YMCA, and got my first review by Ch. Giannaras of "Skapani" magazine, a review that gave me the strength and courage to continue.

   In 1969 I left to London, where I had the fortune of meeting people that would support me immensely through my time of difficulty. Vassos Tsibidaros, a journalist living in London, who owned the art hall and bookstore "Agora" in the Bayswater district, gave me the opportunity to hold an exhibition. At the same time, in Camden Town, Kimon Charalambides created a room for visual arts in his bookstore "Kimon" and entrusted the art direction and management to me. It was an important event in the northern part of London, where a large Greek Cypriot community resided, but had never before shown anything similar. I painted several night clubs and taverns owned by Greek Cypriots in London and other cities. In early 1972 at the "100 Jazz Club" in Oxford Street, during a meeting of the local schools we were attending to learn English, I met Marisa Rea, an Italian, and after a short time I married her.

   After my return to Greece in 1972, I moved permanently in Thessaloniki. In 1975 I co-established together with Gabriel Lampsides, who was a journalist, the Art and Literature Centre "Panselinos", which developed a notable artistic presence with both Greek and foreign artists. One of the goals of that Centre was the introduction of new artists as well as the holding of exhibitions for artists from the Balkans, Bulgaria, Albania and Romania. I received the Medal of Distinction from the State of Bulgaria for my contribution to the development of Greco-Bulgarian relations in the field of Arts.

   Then, in 1979, there followed "Porphyra", a new place, both a workshop and a store, where, with the aid of my wife, I managed to produce a wide collection of artifacts such as mirrors, decorated furniture along with my paintings. I work non-stop for 8-10 hours a day. I was never competitive to other artists or bound by contemporary modern trends, schools or movements. I searched inside me for inspiration and was able to learn from the unfailing Greek tradition and discover within it the answers to my personal artistic pursuits.

   Painting is a journey, an endless errantry. In my mind's eye, I travel through myth and imagination, the things that have always fascinated me and kept the flame of my existence alive. It is through creativeness, that I start the day with hope and dreams, I stand firm in the face of harsh reality, and I seek to become a bridge to reconciliation with the adversity and ugliness that surrounds us and tries to overwhelm us.

   I have held twenty seven personal exhibitions. My works are found in private collections in Greece and abroad. I have also painted ceilings in monasteries, hotels and mansions. My work has been presented in newspapers, magazines and in television. I have done covers for literary magazines and scientific books as well as music records and calendars. Moreover, two documentaries have been shot; the first is a production of National Greek Television for the series "Contemporary Greek Naf painters" (1991) by Apostolos Krionas and the second by Christos Aronis for the series "Creators of Culture: Thanassis Bakogiorgos, Dream, Myth and Tradition" that contested in the 1st Thessaloniki Documentary Festival (1997). I am a member of the Greek Chamber of Fine Arts and of the Visual Artists Association of Nothern Greece.



Αὐτοβιογραφικό σημείωμα

Θεσσαλονίκη, 2009

Γεννήθηκα τό 1942 στή Μαυρομάτα, ἕνα χωριό τῶν Ἀγράφων τῆς Εὐρυτανίας. Τό σπίτι ας ἤτανε σχεδόν έσα στό ἐλατοδάσος ἕνα πέτρινο κτίσα ε ζωγραφισένα ταβάνια καί ξυλόγλυπτες πόρτες ε παραδοσιακά λαϊκά σχέδια.

   Ἀπό τότε πού θυάαι τόν ἑαυτό ου ζωγράφιζα ὅπου ἔβρισκα: τοίχους, πατώατα, καί στίς πέτρινες πλάκες τῆς αὐλῆς. Μέ πηλό ἀπ' τό διπλανό ρέα ἔπλαθα γλυπτικές φόρες, κυρίως έ ἥρωες τοῦ '21. Ἀπό τότε ὀνειρευόουνα νά γίνω ζωγράφος, καί αὐτό ἦταν βαθιά ριζωένο έσα ου ὅτι θά γίνει πραγατικότητα ία έρα. Ὁ πατέρας ου ἤτανε ετανάστης στήν Αερική καί ἐπέστρεψε στίς ἀρχές τοῦ πολέου, τό 1940. Στή διάρκεια τοῦ ἐφυλίου 1945-1949 χάνει τή ζωή του αζί έ τόν δεκαεννιάχρονο ἀδερφό ου Βασίλη. Ἔτσι, ἔεινα ὀρφανός σέ ἡλικία ἑπτά ἐτῶν καί χρωστῶ στή άνα ου τό ὅτι κατάφερα νά ἐπιβιώσω καί νά σταθῶ ὄρθιος έ ἀρχές καί ἀξιοπρέπεια. Σέ ἡλικία δεκατεσσάρων ἐτῶν ἄρχισα νά στέλνω σκίτσα ὡς ἀναγνώστης τοῦ περιοδικοῦ Σπίτι τοῦ Παιδιοῦ. Θυάαι έ πόση ἀνυποονησία περίενα τόν ἀγροτικό ταχυδρόο πού ἐρχόταν καί στό δικό ας χωριό ία φορά τήν ἐβδοάδα. Ἀξέχαστες θά οῦ είνουν οἱ στιγές τῆς προσονῆς, καί ἡ χαρά ὅταν ἔβλεπα νά δηοσιεύεται κάποιο σκίτσο ου.

   Τό 1954 πῆγα στό γυνάσιο Καρπενησίου καί τό 1959 συνέχισα τήν τελευταία τάξη στό νυκτερινό γυνάσιο Παγκρατίου τῆς Ἀθήνας. Ἐκεῖ, ὁ ἐκδότης τοῦ περιοδικοῦ Σπίτι τοῦ Παιδιοῦ έ βοήθησε πολύ δίνοντάς ου τή δυνατότητα νά φιλοτεχνήσω ερικά ἐξώφυλλα. Τή έρα γιά νά ἐπιβιώσω ἔκανα ταπέλες σέ καταστήατα καί ζωγράφιζα ταβέρνες καί καφενεῖα. Εἰκονογράφησα τή σχολική ἐγκυκλοπαίδεια Σύβουλος τῶν νέων, τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου Π. Ζουπουλάκη. Ἐπίσης ἀσχολήθηκα καί έ τή γελοιογραφία γιά 2-3 χρόνια περίπου καί δηοσιεύτηκαν ἀρκετές στά περιοδικά ΤΑΧΥΔΡOΜΟΣ, ΠΡΩΤΟ καί ΘΕΑΤHΣ. Σπούδασα γιά δύο χρόνια σκηνογραφία καί διακόσηση στή Σχολή Καλῶν Τεχνῶν τῆς Ἀθήνας, έ δάσκαλο τόν Β. Βασιλειάδη. Τό 1963 ἔκανα τήν πρώτη ου ἀτοική ἔκθεση στή Χ.Α.Ν. τῆς Ἀθήνας, ὅπου εἶχα καί τήν πρώτη κριτική στό περιοδικό Σκαπάνη ἀπό τόν Χρ. Γιανναρά, πού οῦ ἔδωσε δύναη καί κουράγιο νά συνεχίσω.

   Τό 1969 φεύγω γιά τό Λονδίνο, ὅπου εὐτύχισα νά γνωρίσω ἀνθρώπους πού έ βοήθησαν πολύ στίς δυσκολίες πού ἀντιετώπιζα. Ὁ Βάσος Τσιπιδάρος, δηοσιογράφος πού ζοῦσε στό Λονδίνο, εἶχε τήν αἴθουσα τέχνης καί βιβλιοπωλεῖο Ἀγορά, στήν περιοχή τοῦ Μπεϋσγουῶτερ, οῦ ἔδωσε τή δυνατότητα νά ἐκθέσω ἐκεῖ. Παράλληλα, στήν περιοχή τοῦ Κάτεν Τάουν ὁ Κίωνας Χαραλαπίδης δηιούργησε στό χῶρο τοῦ βιβλιοπωλείου Κίων εἰκαστικό ἐκθετικό χῶρο καί οῦ ἀνέθεσε τήν καλλιτεχνική ἐπιέλεια. Ἦταν ἕνα σηαντικό γεγονός στήν περιοχή τοῦ βορείου Λονδίνου ὅπου ὑπάρχει εγάλη Ἑλληνοκυπριακή παροικία, καί πού έχρι τότε δέν εἶχε νά ἐπιδείξει κάτι παρόοιο. Στό Λονδίνο καί σέ ἄλλες πόλεις ζωγράφισα ἀρκετά νυκτερινά κέντρα καί ταβέρνες Ἑλληνοκυπρίων. Στίς ἀρχές τοῦ 1972 στό "100 Jazz Club" τῆς Oxford Street, σέ ία συνάντηση τῶν σχολείων τῆς περιοχῆς πού αθαίναε ἀγγλικά, γνώρισα τήν Ἰταλίδα Marisa Rea καί ετά ἀπό σύντοο χρονικό διάστηα παντρευτήκαε.

   Μέ τήν ἐπιστροφή ου στήν Ἑλλάδα στό τέλος τοῦ 1972 ἐγκαταστάθηκα όνια στή Θεσσαλονίκη. Τό 1975 δηιούργησα αζί έ τόν δηοσιογράφο Γαβριήλ Λαψίδη τό Κέντρο Τέχνης καί Λόγου Πανσέληνος πού ἐπί δεκατρία χρόνια ἀνέπτυξε ἀξιόλογη καλλιτεχνική δραστηριότητα έ καλλιτέχνες ἀπ' τήν Ἑλλάδα καί τό ἐξωτερικό. Ἕνας ἀπό τούς στόχους τῆς αἴθουσας ἦταν ἡ προβολή νέων καλλιτεχνῶν, καθώς ἐπίσης καί ἡ ὀργάνωση ἐκθέσεων έ καλλιτέχνες πού προέρχονταν ἀπό τό Βαλκανικό χῶρο, Βουλγαρία, Ἀλβανία καί Ρουανία. Γιά τή δραστηριότητα αὐτή τιήθηκα έ εἰδικό ετάλλιο ἀπ' τό Βουλγαρικό Κράτος γιά τή συβολή καί ἀνάπτυξη τῶν Ἑλληνοβουλγαρικῶν σχέσεων στόν τοέα τῶν τεχνῶν.

   Ἀκολουθεῖ τό 1979, ἡ Πορφύρα ἕνας νέος χῶρος, ἐργαστήρι καί κατάστηα παράλληλα, ὅπου πόρεσα με τήν συνεργασία τής γυναίκας μου, νά προσφέρω ία εὑρεία ποικιλία καλλιτεχνηάτων τῆς δουλειᾶς ου, ὅπως καθρέφτες, ζωγραφιστά ἔπιπλα αζί έ τά κυρίως ζωγραφικά ἔργα. Ἐργάζοαι ἀσταάτητα 8-10 ὧρες κάθε έρα. Δέν έ ἀπασχόλησε ποτέ ἀνταγωνιστικά τί κάνουν οἱ ἄλλοι καλλιτέχνες καί δέν δεσεύτηκα ἀπό ἐπίκαιρες οντέρνες τάσεις καί σχολές ἤ κινήατα. Προσπάθησα νά δῶ έσα ου ἐγώ τί πορῶ νά κάνω, γι' αὐτό καί πόρεσα νά διδαχθῶ ἀπό τήν ἀστείρευτη Ἑλληνική παράδοση καί νά ἀνακαλύψω ἐκεῖ τόσα, ὅσα νά οῦ δώσουν λύσεις στά δικά ου ἐσωτερικά καλλιτεχνικά προβλήατα.

   Ἡ ζωγραφική εἶναι ἕνα ταξίδι καί ία ἀπέραντη περιπλάνηση. Ταξιδεύω νοερά έσα στό ύθο καί τή φαντασία, σ' αὐτά πού πάντα έ γοήτευαν καί κρατοῦσαν ζωντανή τή φλόγα τῆς ὕπαρξής ου. Χάρη στή δηιουργικότητα ξεκινῶ τή έρα ου έ ὄνειρα καί αἰσιοδοξία, στέκοαι ὄρθιος προστά στή σκληρή πραγατικότητα, καί κάθε στιγή προσπαθῶ νά γίνοαι γέφυρα συφιλίωσης γιά ὅλες αὐτές τίς δυσκολίες καί ἀσχήιες πού ᾶς πολιορκοῦν καί ἀποζητοῦν νά ᾶς ἐπιβληθοῦν.

   Ἔκανα τριάντα ἀτοικές ἐκθέσεις καί ἔλαβα έρος σέ ἀρκετές ὁαδικές. Ἔργα ου ὑπάρχουν σέ πολλές ἰδιωτικές συλλογές στήν Ἑλλάδα καί τό ἐξωτερικό. Ἔχω κάνει ἐπίσης ζωγραφιστά ταβάνια σέ οναστήρια, ξενοδοχεῖα καί κατοικίες. Το ἔργο ου ἔχει παρουσιασθεῖ ἀπό ἐφηερίδες περιοδικά καί την τηλεόραση. Φιλοτέχνησα ἐξώφυλλα λογοτεχνικῶν καί ἐπιστηονικῶν βιβλίων καθώς δίσκους ουσικῆς καί ἡερολόγια. Ἐπίσης, ἔχουν γυρισθεῖ δύο ντοκυανταίρ, τό πρῶτο ἀπ' τόν Ἀπόστολο Κρυωνᾶ σέ παραγωγή ΕΡΤ στή σειρά Σύγχρονοι Ἕλληνες Ναίφ ζωγράφοι (1991), καί τό δεύτερο ἀπ' τόν Χρῆστο Ἀρώνη στή σειρά Δηιουργοί Πολιτισοῦ: Θανάσης Μπακογιῶργος, Ὄνειρο, Μύθος καί Παράδοση γιά τό 1ο Φεστιβάλ Ντοκυανταίρ Θεσσαλονίκης (1997). Εἶαι έλος τοῦ καλλιτεχνικοῦ Ἐπιελητηρίου Ἑλλάδος καί τοῦ Συλλόγου Καλλιτεχνῶν Βορείου Ἑλλάδος.